Milanistat, emocionet kuqezi

Nga Atalanta në Atalanta, nga Sassuolo në Sassuolo: cilët besuan te Pioli? Fytyra e vërtetë e Leaos. VAR, një skandal më vete

News

Ishte dhjetor 2019. Mes lotëve të Donnarummës dhe asnjë sinjal virusi që do të ndalonte botën, Milani humbte 5-0 në Bergamo, duke shënuar ndoshta pikën më të ulët të muzgut të mjerimit gjatë të cilit Berlusconi, pas 25 vitesh të lavdishme, e kishte shpënë anijen e shpuar. Më pas, pandemia, izolimi, kampionati që u pezullua si fryma astmatike e planetit. Ato 12 ndeshje mes qershor-korrikut 2020 ku të gjithë menduan se ishin stadiumet bosh dhe atmosfera surreale e jetës dhe e sportit që i patën mrekulluar kuqezinjtë.

Në kampionatin pasardhës, në krye të kampionatit për 22 javë rresht (e para) mes ngritjesh supesh, nënqeshjesh ironike dhe mosbesimit edhe të vetë tifozëve (shumë, shumë…), vjen rikthimi në Champions League pas një sezoni gjithmonë në podium. Më në fund, 2021-22 me një shkëputje, fillimisht bashkë me Napolin, më pas si një grup prej 3 pasi iu bashkua edhe Interin, Milani fluturoi në krye të klasifikimit, sërish, kokë më kokë me nerazurrët.

Është pikërisht Milani protagonist që nga 2020. Është Milani që është rritur dita-ditës, me një vijimësi të ndërprerë nga disa ndonjë pauzë fiziologjike dhe nga disa arbitra në bar. Në Bar Var. Nga Atalanta në Atalanta, për 2 vjet e gjysmë kemi rigjetur një klub, një ekip, një ambjent të bindur dhe kompakt, entuziast dhe plot vetëvlerësim të shpërndarë midis të rinjve të shumë dhe kalorësve të lashtë, me Ibrën në krye. Atalanta faza e parafundit për hapin vendimtar, e më pas Sassuolo, ku më 2020 mbërriti lajmi i dorëheqjes së Ragnick, me konfirmimin e Piolit dhe ai pasues i Maldinit dhe Ibrës. Me Atalantën dhe Sassuolo ka nisur rrugëtimi, me ato do të mbyllet, siç është e drejtë dhe e shenjtë të jetë.

Stefano Pioli, po. Tërheqësi, mjeku i fshatit, mirë vitin e parë e më pas rrëzohet, me një fund sezoni gjithmonë pa frymë. Po, pra. Ai Stefano Pioli i etiketuar, por te Milan nuk e kemi njohur kurrë: determinant, zgjidhës situatash, i guximshëm. Me një stil dhe qetësi çarmatosëse, gjithpërfshirëse. Një vit më parë në startin final, shpiku Diazin, sulmues të dytë, duke spostuar asokohe turk në mesfushë. Në Verona këtë vit u shpik Saelemakers dhe Kruniç, titullarë pas muajsh, Tonali si sulmues i dytë. Kurajoz, thashë. Mendje e shpejtë dhe e gjerë, e aftë për t’i mbajtur të gjithë të përfshirë në projekt.

Kush besoi te ai? Pak, asnjë. Edhe sot. Megjithatë mjafton të dëgjohet ajo frazë e thënë në sallën e shtypit në Romë, pas pankinës së tij të dytë rosonere në karrierë: “Këtu duket se të fitosh, të barazosh apo të humbësh nuk i ndryshon jetën askujt”. Që nga ajo mbrëmje unë kam besuar te Stefano Pioli, sepse pikërisht ky ishte pikërisht problemi më i madh i Milanit. Mjafton të shohësh fytyrën e Leaos në nxemjen para ndeshjes tani, shprehja e saj serioze dhe e përqëndruar, mjafton të shohësh sytë e tij për të kuptuar se çfarë ka ndryshuar në këto 30 muaj.

Po e mbyll me një tjetër konsideratë të hidhur për arbitrat dhe VAR. Ne, Milani, pasi patëm ekskluzivitetin e të qënit të parët në Itali që e eksperimentuam dhe e bëmë të funksiononte, sot jemi të fundit që po i gëzojmë avantazhet e tij. Të lidhur siç jemi pas gjërave të vogla, me kotësinë arrogante të arbitrave mediokër, me kulturën e dyshimit që ka rrënjë të thella dhe herë pas here – për hir të së vërtetës – prodhon bimë të harlisura, të gjelbra dhe të pasura me fruta e lule. Nuk ka ndodhur as pjesa më e vogël në 3 kampionatet e tjera më të rëndësishme evropiane, përveç atij francez që është i pesti, e episodeve shqetësuese dhe të pashpjegueshme që kemi parë në Serie A, përfshirë Kupën e Italisë. Nuk ka vullnet politik për të ndryshuar, për t’u përmirësuar, për të rregulluar, sepse dikush vazhdon të dojë t’i bëjë ndeshjet të shkojnë si të dëshirojë. Dikur ishin thjesht arbitra, sot janë edhe varistët. E ndoshta edhe dikush tjetër.


Të gjitha imazhet dhe videot janë të mbrojtura nga e drejta e autorit për pronarët e tyre përkatës

Ju mund të pëlqeni edhe